Εξομολογησεις

Επειδή τα τέλεια Χριστούγεννα δεν υπήρξαν, κάνε τα φετινά να αξίζουν!

Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου

Μια πιο παιδική πτυχή της προσωπικότητάς σου διεκδικούν οι τελευταίες μέρες του χρόνου, τα Χριστούγεννα. Μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη περίοδος για τον περισσότερο κόσμο. Για πολλούς είναι η ευκαιρία για λίγη ξεκούραση και λίγη ζεστασιά, για άλλους το άλλοθι για μια απόδραση που σχεδίαζαν όλοκληρο τον χρόνο και για άλλους μια ευκαιρία για ακατάσχετα έξοδα και υπέρμετρο καταναλωτισμό. Προσωπικά, είναι η πιο ευχάριστη περίοδος του χρόνου από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου.

Λίγο τα πολύχρωμα φώτα που στόλιζαν την πόλη, λίγο το χρυσαφί που έντυνε τους δρόμους όταν νύχτωνε, λίγο η γεύση από τα γλυκά που άφθονα θα έβρισκα στοιβαγμένα σε κάποια πιατέλα όποτε πήγαινα στο σπίτι της γιαγιάς, τα τραγούδια των ημερών, τα κάλαντα, τα δώρα και τέλος οι οικογενειακές συναθροίσεις ήταν κάποια από τα πράγματα που με έκαναν να εξειδανικεύσω αυτές τις μέρες από πολύ μικρός. Όταν δε μεγάλωσα λίγο και μπόρεσα να μοιραστώ αυτά τα ευχάριστα ερεθίσματα και με κάποιο άλλο πρόσωπο, τότε τα είχα όλα. Δεν μου έλειπε τίποτα, ευχόμουν αυτές οι μέρες να κρατούσαν όλο τον χρόνο.

Μεγαλώνοντας κι’άλλο κατάλαβα πως τα πράγματα μπορεί να μην είναι πάντα τόσο ευχάριστα αυτές τις άγιες μέρες. Άλλες φορές κάποια οικογενειακή απώλεια που θα μίκραινε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, αργότερα το καμπανάκι της εξεταστικής που χτυπούσε από την δεύτερη κιόλας μέρα του χρόνου, περιπτώσεις κατά τις οποίες η γεύση του χωρισμού δεν αλλοιωνόταν από την υπερβολική κατανάλωση χριστουγεννιάτικων γλυκών και αργότερα το θέμα της δουλειάς και της επαγγελματικής αποκατάστασης το οποίο είχε πια μπει σε πρώτη μοίρα κουτσούρευαν τα πολλαπλασιασμένα λόγω των ημερών συναισθήματα και δεν με άφηναν να ζήσω αυτές τις μέρες όπως εγώ ήθελα.

Ξεκίνησα λοιπόν να βάζω κάποια standards. Να προσπαθώ να καθορίσω το ποια θα ήταν τα τέλεια Χριστούγεννα για εμένα. Έφτασα στο σημείο να συγκρίνω χρονιές με χρονιές, προσπαθώντας να ξεχωρίσω την καλύτερη μήπως κι έτσι κατέληγα στο τι την είχε κάνει τόσο ξεχωριστή στο δικό μου το μυαλό. Κάπου εκεί κατάλαβα πως τα τέλεια Χριστούγεννα δεν υπήρχαν. Πράγματα που θεωρούσα δεδομένα τη μία χρονιά την άλλη έλειπαν και πύργοι που κατάφερνα με κάποιο τρόπο να ρίξω άνοιγαν τον δρόμο σε νέες ανάγκες. Αυτή μου η επιμονή να ζήσω με πάθος τις γιορτές μετέθετε ουσιαστικά την επίτευξη του στόχου μου για την επόμενη χρονιά.

Τα Χριστούγεννα λοιπόν είναι μια μικρογραφία της ίδιας της ζωής και της αντιμετώπισής της από τον ίδιο τον άνθρωπο. Η διαφορά τους από τις άλλες ημέρες είναι πως το πνεύμα των εορτών μας θυμίζει την ανάγκη να δραπετεύσουμε από την δίνη των υποχρεώσεων και να αφεθούμε λιγάκι στο κλίμα τους. Παρ’όλα αυτά δεν είναι απαραίτητο κάθε περίοδος του χρόνου να σηματοδοτεί και κάτι για να την βιώσουμε. Το να ζήσουμε την κάθε στιγμή θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα όλων μας εκ των πραγμάτων και οτιδήποτε άλλο να μπαίνει αυτόματα σε δεύτερη μοίρα.

Προβλήματα υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, για άλλους σοβαρότερα και για άλλους λιγότερο σοβαρά. Ο τρόπος αντίληψης και αντιμετώπισης τους όμως έχει άμεση σχέση με την αντίληψη και την αντιμετώπιση της ίδιας της ζωής. Δεδομένου επομένως ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, λέω να θεωρήσω τα φετινά Χριστούγεννα αφετηρία για ένα καλύτερο αύριο. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό, δεν ξέρω καν αν έχω πιθανότητες να το πετύχω, λέω όμως να το προσπαθήσω.

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους λοιπόν! Εύχομαι ολόψυχα αυτές οι άγιες μέρες να αναστήσουν το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων, να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές τους και να χαρίσουν σε όλους όσους αγωνίζονται την ζωή που τους αξίζει. Να είστε όλοι καλά!

Παντελής Χατζηκυριάκου

  • Bio
  • Latest Posts

About

26 χρόνων από την Θεσσαλονίκη. Αν και πτυχιούχος λογιστής επαγγελματικά άστατος στην προσπάθειά μου να μην αφήσω αυτή τη χώρα, αυτή την πόλη! Τον ελεύθερό μου χρόνο με ένα χαρτί και ένα στυλό προσπαθώ να δώσω μορφή στις σκέψεις και τα συναισθήματα που προκαλεί η κοινωνική, επαγγελματική και συναισθηματική ανισορροπία των ημερών. Χάρη στην γραφή, τον αθλητισμό, την μουσική και πότε - πότε το ζεϊμπέκικο καταφέρνω να δραπετεύω από το ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης και να διοχετεύω κάπου την ενέργειά μου. Στόχος μου; Ένας και μοναδικός, να παραμείνω αυτούσιος και ονειροπόλος στον αγώνα μου για επιβίωση σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εποχή! Love Letters profile

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply