Σχεσεις

Τόσα χρόνια μαζί και τώρα μόνη. Λείπεις!

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά

Λείπεις.

Απουσιάζουν οι λέξεις σου από το κινητό μου. Η καλημέρα κι η καληνύχτα σου. Ο ιδιαίτερος τρόπος σου που γαργαλάει το μυαλό μου.

Τα χείλη μου κάθε πρωί αναζητούν το φιλί σου. Το τρυφερό άγγιγμα που σηματοδοτούσε την νέα μέρα με φως.

Ανοίγω τις κουρτίνες και κοιτώ έξω. Σε φαντάζομαι στους δρόμους της πόλης να κινείσαι βιαστικός.  Η γνώση της μορφής σου μέσα στο πλήθος με παρηγορεί.

Κάπου εκεί υπάρχεις, ζεις, αναπνέεις.

Όμως το άρωμα από τον πρωινό καφέ σου δεν διεγείρει πια την όσφρησή  μου.

Το φλιτζάνι σου φιλοξενεί το δικό μου ρόφημα τελευταία.

Έτσι πεισματικά.

Δεν μου άρεσε να το βλέπω αχρησιμοποίητο στο ντουλάπι.

Λείπει κι η μυρωδιά από την κολώνια σου.

Αυτή η μεθυστική οσμή που με μια ανάσα διείσδυε στο εσωτερικό μου και με παρέλυε.

Παλεύω να την φέρω στην μνήμη μου και να την αναπαράγω με μανία.

Κλείνω τα μάτια και το ολόγραμμά σου σχηματίζεται ακέραιο. Μια αύρα ζεστή που θερμαίνει τον χώρο και την καρδιά μου.

Τόσα χρόνια μαζί και τώρα μόνη. 

Μόνη να σε ψάχνω σε λεπτομέρειες και στις γωνιές του μυαλού μου.

Ποτίζω τις γλάστρες έξω στο μπαλκόνι. Σκαλίζω το χώμα. Του ρίχνω λίπασμα.

Τοποθετώ το νάυλον επάνω προστατευτικά για να μην καταστρέψει ο χιονιάς τα ευαίσθητα φυτά μας.

Τόσο προσεκτικά επιμελούμαι και τις αναμνήσεις μου.

Η νοσταλγία μου ψάχνει διέξοδο. Οδηγεί τα χέρια και σφίγγει την καρδιά μου.

Τακτοποιώ, επίσης και τα ρούχα σου στην ντουλάπα.

Κάποια από αυτά που άφησες φεύγοντας.

Τ’ αερίζω και τ’ αφήνω στον ήλιο να τα χαιδέψει με ζήλο.

Τ’ απογεύματα διαβάζω τα βιβλία σου.

Περνώ τα δάχτυλά μου πάνω από τις υπογραμμισμένες με μολύβι λέξεις.

Αναλύω το νόημά τους και ταξιδεύω μέσα στην κάθε ιστορία.

Ξέρω πως κάποια στιγμή θα επιστρέψεις.

Μου το υπόσχονται οι μέρες του γέλιου και οι νύχτες του πάθους μας.

Μου το ψιθυρίζει το δαχτυλίδι με το τυρκουάζ που μου δώρισες.

Μου το επιβεβαιώνει το ψηφιδωτό που δημιούργησες.

Εκείνο που μας δείχνει αγκαλιά στις πρώτες μας καλοκαιρινές διακοπές.

Τα βράδια κερνάω την απουσία σου κόκκινο κρασί και ρίχνω στο τζάκι φρεσκοκομμένα κούτσουρα.

Η φωτιά θεριεύει κι απομακρύνει τα ρίγη της μοναξιάς μου.

Η σιωπή σου δεν με τρομάζει.

Ούτε κι η φυγή σου.

Γνωρίζουμε κι οι δυο πως μόνος ένας τόπος υπάρχει.

Κι ένας τρόπος για να βρούμε την γαλήνη. Μαζί.

Χωριστά είναι ο καθένας μας αδύναμος. Εγώ το έμαθα καλά. Τώρα είναι η δική σου σειρά.

Ωστόσο θέλω να ξέρεις ότι λείπεις.

Μου λείπεις.

Σαντίνα Δεναξά

  • Bio
  • Latest Posts

About

Οι λέξεις είναι μαγικές. Δημιουργούν τέτοιες σχέσεις μεταξύ τους που δίνουν νόημα σε κάθε μας στιγμή, αρκεί να τις αποτυπώσεις στο χαρτί με την καρδιά σου. Τις αγαπώ πολύ γιατί σηκώνουν με αντοχή απίστευτο φορτίο και λυτρώνουν κάθε βασανισμένη ψυχή. Είναι το καταφύγιό μου όταν η ζωή εκεί έξω λυσσομανά... Ελάτε στην σκέπη τους, μόνο κερδισμένοι θα βγείτε.

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply