Σχεσεις

Φύγε από εκεί που δεν έχεις ζωή κορίτσι μου!

Γράφει η Ειρήνη Στέφα

Τα ξέρω αυτά. Κάπως έτσι χάνονται οι άνθρωποι. Με ένα μνμ, που δεν ήρθε. Έτσι ξεκινά. Πάντα το ίδιο. Και ακολουθούν, οι γνωστές σε όλους δικαιολογίες. Ξεχάστηκα μωρέ. Αμάν. Πώς κάνεις έτσι;

Ναι όντως. Πώς κάνεις έτσι; Γιατί τέτοια πρεμούρα, για ένα μνμ που δεν έστειλε; Πρώτη φορά είναι, που κάποιος το ξεχνάει; Όχι ε; Γιαυτό και η πρεμούρα. Γιατί ξέρεις τη συνέχεια. Δίκιο έχεις. Τώρα κάπου, θα αρχίσει και να χάνεται και να ξεμένει από μπαταρία. Κάπου εδώ, δεν θα το ακούει  γιατί το είχε στο αθόρυβο. Μετά, είναι και που το ξέχασε σπίτι το κινητό. Τί να κάνει δηλαδή; Σκουλαρίκι να το φορέσει; Είσαι πια κι εσύ, πολύ καταπιεστική. Του έχεις γίνει φόρτωμα, ρε παιδί μου! Τί σημαίνει, δεν νομίζεις πως ζήτησες και τίποτα σοβαρό; Τί σημαίνει ανησύχησες, γιατί δεν το ´χε ξανακάνει;

Τί εννοείς όταν λες, πως άλλαξε η στάση του, απέναντί σου; Τί είναι όλα αυτά, τα ακαταλαβίστικα. Έγινες κουραστική και γκρινιάρα. Αν σου αρέσει μείνε, αν σου δεν σου αρέσει φύγε! Δεν σε εμποδίζει κανείς. Μόνο πάψε να του γκρινιάζεις, γιατί δεν το ´χει και σε τίποτα, να σου αστράψει ένα χαστούκι και να σου γυρίσει η μούρη. Ποιά είσαι εσύ, που τολμάς να τον αμφισβητείς;

Ε; Άντε γιατί πολύ αέρα πήρες και θα στον κόψει, μαζί με τα ποδάρια σου. Και μη διανοηθείς να ξεμυτίσεις. Εκείνος είναι άντρας. Εκείνος μπορεί να βγαίνει, ότι ώρα θέλει. Χωρίς να χρειάζεται, να ρωτά κανέναν. Άκουσες; Κανέναν. Εσύ γεννήθηκες γυναίκα και πρέπει να υπομένεις και να προσποιήσαι το μαλάκα. Εκείνον που δεν καταλαβαίνει. Που δεν βλέπει. Δεν νιώθει. Εκείνον τον μαλάκα. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κάποτε, έκανες μια λάθος επιλογή και άφησες την πόρτα ανοιχτή, στον πραγματικό μαλάκα; Φτάνει κοριτσάκι. Αρκετά. Για καμιά μας δεν ήταν εύκολο. Μα χρειάζεται να φύγεις. Δεν θέλω να ακούσω, τις δικαιολογίες σου. Να τις πεις εκεί που δεν γνωρίζουν. Εγώ, έτυχε να ξέρω.

Βρες τη δύναμη να φύγεις. Χρειάζεται να φύγεις. Κατάλαβε, πως αυτό που ζεις, τελειώνει πάντα με θάνατο. Τον δικό σου θάνατο. Και ξέρω, πως δεν απέχεις από ´κει πολύ. Έχω δει το πεθαμένο βλέμμα σου, καιρό τώρα. Το ενοχικό χαμόγελο. Έχω δει. ΣΕ έχω δει! Κι εκείνα τα σημάδια, που έντεχνα καλύπτεις, τα έχω δει! Ακόμα κι εκείνα, τα σημάδια της ψυχής, που νομίζεις πως δεν φαίνονται, εγώ τα έχω δει!

ΦΥΓΕ σου λέω. Θα είναι δύσκολα. Το ξέρω. Μα μήπως τώρα είναι εύκολα;. Μέσα στο φόβο, την ανασφάλεια, την κακοποίηση και τη σιωπή ζεις. Φύγε για να σωθείς. Έχεις να ζήσεις μια ζωή. Καθόλου δεν με ενδιαφέρουν, τα στερεότυπα και ο περίγυρος. Καθόλου σου λέω. Δεν ζουν εκείνοι μαζί του. Εσύ ζεις. Εσύ το ζεις. Οι υπόλοιποι, να σου είναι αδιάφοροι. Γεννήθηκαν για να λένε. Δεν θα σε πιστέψουν, αλλά μη νοιάζεσαι. Ο στόχος, δεν είναι να δικαιωθείς. Είναι να σωθείς!

Όσο μένεις, πλησιάζεις στο θάνατο. Κι όταν αυτός έρθει, δεν θα ´χεις πια καμία επιλογή. Θα μείνεις δίπλα του, για πάντα.

Αυτό θες; Να ζήσεις σα ζόμπι, γιατί αλλιώς θα κατηγορηθείς; Ακούς τον εαυτό σου; Αλήθεια σε ακούς καθόλου; Ή φωνάζει τόσο δυνατά, που έπαψες να ακούς, ακόμα και τη φωνή σου; Σε παρακαλώ κορίτσι μου. Σε παρακαλώ. Εγώ δεν άκουσα. Και πια, δεν έχω χρόνο για να ζήσω. Εσύ όμως μπορείς. Σε παρακαλώ. Φύγε ´χθες. Εκεί που μένεις δεν έχεις ζωή.

Ειρήνη Στέφα

  • Bio
  • Latest Posts

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply