Σχεσεις

Εγώ τις υποσχέσεις μου θα τις κρατήσω. Σ’ εσένα, δεν θα ξαναγυρίσω αγάπη μου!

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά

Νόμιζα ότι είχα φύγει από σένα οριστικά κι αμετάκλητα.

Λάθος μου!

Απλά περίμενα παγωμένη μέσα στον χώρο και τον χρόνο.

Τα δώρα σου, τα κρατούσα στα χέρια. Θλίψη και σιωπή.

Πώς να βρω ισορροπία με τόσο βάρος;

Δεν άφησα κανέναν να πάρει τη θέση σου. Δεν θα μπορούσε. Το χνάρι σου δεν σβήνει με την πατημασιά κάποιου άλλου.

Ώσπου επέστρεψες ανέλπιστα. Όχι όπως φανταζόμουν σαν θύελλα. Περισσότερο σαν φθινοπωρινή βροχή.

Απαλά, ανάλαφρα. Σαν να μην είχαν συμβεί τόσα ανάμεσά μας. Σαν να μην είχες προκαλέσει τόσο πόνο.

Όπως επιστρέφει ένας αθώος που κάπου χάθηκε. Κάπου ξεχάστηκε. Όπως κάποιος που ξυπνάει από βαρύ λήθαργο και περιμένει να τα βρει όλα ίδια.

Όμως, αγάπη μου, ούτε αθώος είσαι, ούτε εγώ η ίδια η γυναίκα. Ας μοιάζω στην όψη, στην φωνή και στις κινήσεις.

Τα δώρα σου στάλαξαν μέσα μου την δυσπιστία και τον φόβο.

Ύψωσαν μια ασπίδα προστασίας. Το τραγούδι των σειρήνων σου δεν ξεγελάει πια τ’ αυτιά μου. Έμαθαν ν’ αγνοούν οτιδήποτε απατηλό, όσο ελκυστικό κι αν είναι.

Τα μάτια μου τώρα διαβάζουν  πίσω από τις λέξεις. Αποκωδικοποιούν αυτόματα ακόμη και τις παύσεις.

Όσο για την αγάπη που σου έχω, φοράει χαλινάρι. Δεν είναι το ατίθασο άλογο που μ’ έσερνε στον γκρεμό.

Η λογική μου κρατάει τα ηνία, γιατί η αυτοεκτίμησή μου μεγάλωσε. Έγινε πιο δυνατή κατά την απουσία σου.

Την φοράω σαν δεύτερο δέρμα να με ζεσταίνει από τις χαμηλές σου θερμοκρασίες. Έχεις ακόμη τέτοιες.

Βλέπεις, εσύ δεν άλλαξες. Δεν πόνεσες τόσο. Δεν προδόθηκες. Δεν έφτυσες στο χώμα το γάλα της αγάπης μας ανάμικτο μ’ αίμα.

Δεν γέμισαν τα νύχια σου πέτρες και λάσπη ψάχνοντας να βρουν αυτό που έλαμπε και φώτιζε τις καρδιές μας.

Γύρισες, όπως έφυγες. 

Χαμογελαστός, ανέμελος, σίγουρος.  Σαν παιδί που κάνει σκανταλιά και ξέρει πως οι γονείς του θα το συγχωρέσουν. Διότι έχει ανακαλύψει το βάθος και το πλάτος της αγάπης τους.

Λυπάμαι, αλλά για να σου ανοίξω την αγκαλιά μου θα πρέπει να δώσεις περισσότερα από ένα αντιφέγγισμα αθωότητας στα μάτια. Ή έναν ψίθυρο επίπλαστα μεταμελημένης ενοχής.

Θα πρέπει να ιδρώσεις λίγο παραπάνω.

Πρέπει ν’ αποδείξεις ότι το αξίζεις. ‘Ότι με αξίζεις.

Δεν πέρασα τόσα μακριά σου για να επιστρέψω ξανά στο σημείο μηδέν.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναγυρίσω εκεί.

Κι εγώ έχω μάθει τις υποσχέσεις μου να τις τηρώ.

Εσύ;

Σαντίνα

  • Bio
  • Latest Posts

About

Οι λέξεις είναι μαγικές. Δημιουργούν τέτοιες σχέσεις μεταξύ τους που δίνουν νόημα σε κάθε μας στιγμή, αρκεί να τις αποτυπώσεις στο χαρτί με την καρδιά σου. Τις αγαπώ πολύ γιατί σηκώνουν με αντοχή απίστευτο φορτίο και λυτρώνουν κάθε βασανισμένη ψυχή. Είναι το καταφύγιό μου όταν η ζωή εκεί έξω λυσσομανά... Ελάτε στην σκέπη τους, μόνο κερδισμένοι θα βγείτε.

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply