Ψυχολογια

Το παιδί μέσα σου, δεν έχεις δικαίωμα να το απογοητεύεις άλλο!

Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος

Τέλος του έτους. Έφτασαν πάλι αυτές οι μέρες του χρόνου όπου οι περισσότεροι κάνουν τον απολογισμό τους. Τα σχέδια που υλοποίησες, αυτά που διαρκώς ανέβαλλες για την επόμενη και δεν γίνονται ποτέ, τα όνειρα που κοίταξες κατάματα και αυτά που έκρυψες στα βάθη της ψυχής σου. Οι στιγμές που έζησες, αυτές που απλά φαντάστηκες, τα λόγια που είπες, αυτά που φοβήθηκες να ξεστομίσεις, οι μικροί σου θρίαμβοι και τραγωδίες έρχονται να σου πουν τα δικά τους κάλαντα. Το τέλος του έτους σηματοδοτεί και το τέλος της διαδρομής και την αφετηρία μιας καινούργιας. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από την ζωή σου και εσύ συλλέγεις θετικές και αρνητικές αναμνήσεις.

Θα μου πείτε είναι ανάγκη να φτάσει το τέλος του έτους για να κάνεις τον απολογισμό σου και να πάρεις αποφάσεις ; Κανονικά δεν θα έπρεπε , έλα όμως που οι καιροί έχουν αλλάξει και ο αγώνας για την καθημερινή επιβίωση, σε μια πόλη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και μεταπτώσεις δεν αφήνουν πολύ χρόνο να διαλογίζεσαι και να ανασυνθέτεις τον εαυτό σου. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι μας σισύφειο έργο έχουμε να επιτελέσουμε. Αρχή κάθε χρονιάς αγκομαχάμε, ανεβαίνοντας τον λόφο του χρόνου κουβαλώντας ταυτόχρονα την πέτρα των ονείρων, των φόβων και των υποχρεώσεων μας. Μόλις φτάνουμε στην κορυφή να πάρουμε μια ανάσα, μας ξαναφεύγει η ρουφιάνα η πέτρα και άντε πάλι από την αρχή.

Εγωκεντρικό πλάσμα ο άνθρωπος. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Είναι εύκολο να χωθείς στον μικρόκοσμό σου και να ασχολείσαι με τα θέματα σου και των δικών σου τα προβλήματα και τις ανάγκες, παραβλέποντας την γενικότερη εικόνα. Η εικόνα δεν είναι καλή μιας και ο φόβος, η ανασφάλεια και η βία έχουν ριζώσει για τα καλά στις ζωές των ανθρώπων στην οικουμένη.

Πάντα στις γιορτές στρέφω το βλέμμα στα παιδιά και στους ανήμπορους. Στις δυο όψεις. Στην ελπίδα και την απελπισμένη παραίτηση. Ο μικρός Άτλαντας που  με το χαμόγελο και την άδολη χαρά θα κληθεί να σηκώσει στους ώμους έναν κουρασμένο κόσμο. Ο Προμηθέας δεσμώτης που κάθε έρμη μέρα οι δυσκολίες και η αναγκεμένη μοναξιά του κατασπαράζουν τα σωθικά. Οφείλουμε, έστω και αυτές τις μέρες, να τους ομορφύνουμε την ζωή, ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί.

Τέλος του έτους. Κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Βλέπω τη γνώριμη φιγούρα ενός προβληματισμένου ενήλικα με κουρασμένο βλέμμα και την κοιλιά να πετάει. Και όμως πίσω από αυτή την φιγούρα, αχνοφαίνεται ένα αδύνατο, χαμογελαστό παιδάκι να κάνει όνειρα. Δεν έχω δικαίωμα να απογοητεύσω αυτό το παιδί. Ούτε το ξανθό μου καλικαντζαράκι που με τραβάει από τα μπατζάκια ζητώντας αγκαλιά και παιχνίδια. Πάμε λοιπόν πάλι από την αρχή.

Ευτυχισμένο το νέο έτος με υγεία και αγάπη για σας και τους δικούς σας.

Ατάκτως Γραφόμενα

  • Bio
  • Latest Posts

About

Είμαι ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος. Πατέρας, σύζυγος, δημόσιος υπάλληλος. Ο ορισμός του μικροαστού. Απενεχοποιημένα αποδεχόμενος τον ρόλο μου εξακολουθώ να αναζητώ τον χρόνο και τον χρήμα που θα μου επιτρέψουν ανενόχλητα να διαβάζω και να ταξιδεύω. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη τα ατάκτως ερριμμένα γραπτά μου.

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply