loveletters.gr
Σχεσεις

Και τώρα που έμαθε να ζει χωρίς αυτόν, ήταν πια ελεύθερη!

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά

Μέρες τώρα την βασάνιζε αυτός ο φάκελος πάνω στο τραπέζι.

Στριφογύριζε σαν το αερικό δίπλα του.

Πήγαινε κι ερχόταν.

Άναβε τσιγάρο και κάρφωνε τα μάτια στο λευκό χαρτί.

Τα βύθιζε μέσα του πασχίζοντας να συλλάβει το νόημα χάρις στην έκτη της αίσθηση.

Οι λέξεις ας έμεναν αδιάβαστες.

Ας μην παραβιαζόταν η επιστολή.

Ας έμενε η αλήθεια καλά φυλαγμένη ανάμεσα στα σύμφωνα και στα φωνήεντα.

Ούτως ή άλλως κάθε πραγματικότητα έχει την δική της διπλή αλήθεια. 

Εξαρτάται από ποια πλευρά την κοιτάς.

Έτσι κι εκείνη δεν ήθελε να έρθει αντιμέτωπη με οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό, που μπορούσε να διαχειριστεί την παρούσα περίοδο.

Τόσα μερόνυχτα πάλευε με τα θηρία, τα συναισθήματά της.

Κολυμπούσε σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα χωρίς να ξέρει σε ποια ακτή θα ξεβραστεί.

Η σιωπή κι η μακριά απουσία του την είχαν εξαντλήσει.

Είχε ζητήσει ένα επισφράγισμα.

Απαιτούσε ένα τέλος σ’ αυτή την σχέση, μια εξήγηση.

Παρακαλούσε τον Θεό για ένα σημάδι.

Είχε επενδύσει τόσα κι είχε μείνει  ρέστη.

Ρέστη και μόνη στην δύση της τέταρτης δεκαετίας της ζωής της.

Όχι και το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί σε μια γυναίκα με ένα διαζύγιο κι αρκετές αποτυχημένες σχέσεις.

Αυτή η τελευταία έμοιαζε σχεδόν ιδανική. Σχεδόν.

Ο ανθρώπινος παράγοντας όμως δεν ταιριάζει στο απόλυτο. 

Ασφυκτιά.

Η απροειδοποίητη εξαφάνισή του από την ζωή της ήταν σαν μια πυρηνική βόμβα σ’ ένα ειρηνικό κόσμο που απολάμβανε όλα τ’ αγαθά.

Ήταν σαν μια τρομοκρατική ενέργεια.

Μετά από αυτήν τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Μεταλλάχτηκε σ’ ένα πλάσμα που δεν αναγνώριζε.

Ντύθηκε την προστατευτική στολή της αλλάζοντας συμπεριφορά και νοοτροπία.

Κάθε τι ραδιενεργό το άφησε απέξω. Κάθε τι που θα μπορούσε να σημαίνει αγάπη.

Μια χαρά κυλούσαν όλα. Τα τραύματα επουλώνονταν.

Τα κλάματα λιγόστεψαν και σταμάτησαν εντελώς.

Η καθημερινότητά της οπλίστηκε με θάρρος.

Τα βήματά της αντηχούσαν πιο σταθερά στις διαδρομές της.

Τα χέρια της δεν έτρεμαν πια.

Έμαθε να ζει χωρίς αυτόν. Έμαθε να ζει με τον εαυτό της. 

Και να, αυτό το γράμμα από το πουθενά καρφιτσωμένο σε μια τεράστια ανθοδέσμη.

Ο γραφικός του χαρακτήρας αποτύπωνε τ’ όνομά της με ακρίβεια πάνω στον φάκελο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Πήρε βαθιά ανάσα.

Ευθυγράμμισε το ανάστημά της και με αποφασιστικότητα έπιασε την επιστολή.

Την άφησε μαζί με τα λουλούδια μέσα στο δοχείο απορριμμάτων.

Εκεί ακριβώς που την είχε εγκαταλείψει εκείνος τόσο καιρό.

Στ’ άχρηστα.

Άνοιξε το παράθυρο κι ένα παγωμένο ρεύμα αέρα την  έκανε να ριγήσει.

Χαμογέλασε.

Επιτέλους ήταν ελεύθερη.

Σαντίνα

  • Bio
  • Latest Posts

About

Οι λέξεις είναι μαγικές. Δημιουργούν τέτοιες σχέσεις μεταξύ τους που δίνουν νόημα σε κάθε μας στιγμή, αρκεί να τις αποτυπώσεις στο χαρτί με την καρδιά σου. Τις αγαπώ πολύ γιατί σηκώνουν με αντοχή απίστευτο φορτίο και λυτρώνουν κάθε βασανισμένη ψυχή. Είναι το καταφύγιό μου όταν η ζωή εκεί έξω λυσσομανά... Ελάτε στην σκέπη τους, μόνο κερδισμένοι θα βγείτε.

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply