loveletters.gr
Σχεσεις

Πώς γίνεται δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν, να μην επιτρέπεται να

Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη

Και τελικά είναι αλήθεια.
Μια φορά αγαπάς αληθινά. Μετά απλά συνεχίζεις τη ζωή σου.
Και εγώ μη νομίζεις, αυτό κάνω τελικά. Μα είναι αυτές οι ρημάδες οι στιγμές, που όσο πάνε και πληθαίνουν.

Είναι εκείνες οι στιγμές που το νιώθω, πως δεν σε ξεπέρασα ποτέ.
Να σχηματίσω θέλω τον αριθμό σου, έτσι για να ακούσω τη φωνή σου.
Να σου πω πόσο μου έλειψες.

Σε αγάπησα πολύ τελικά και δεν κουμπώνει το κορμί σε άλλη αγκαλιά.

Κατάρα είναι μη νομίζεις όμως. Υποφέρω.
Υποφέρω που δεν μπορώ και ξέροντας πως εμείς οι δυο δεν θα συναντηθούμε ποτέ ξανά με βουλιάζει στη θλίψη. Δύο χρόνια πέρασαν κι ακόμα..

Ακόμα.
Πες μου πως γίνεται αυτό, δυο άνθρωποι που ζούσαν ο ένας μέσα από τον άλλον, να μην επιτρέπεται πια, ούτε καν να μιλούν;
Έτσι κάνουν οι ώριμοι άνθρωποι μου είπαν. Τελειώνουν και προχωρούν. Κλείνουν τους κύκλους όσο και να πονάει. Αυτό θα έκανες και εσύ, βλέπεις κάποιος από τους δύο έδειξε ωριμότητα τελικά.

Γιατρός ο χρόνος σου λέει, μα ο δικός μου πρέπει να είναι αλμπάνης, τσαρλατάνος. Δουλειά δεν έκανε σωστή.
Και αφού δεν με βοηθάει στο παρακάτω, ας γυρίσει πίσω.
Σε εκείνο τον καιρό.
Τα απογεύματα της αγκαλιας και του πρώτου καφέ της μέρας με εκείνο το αγουροξυπνημένο φιλί.

Σε εκείνο τον καιρό.. τον δικό μας.
Ότι δεν έκανα σωστά να διορθώσω και ότι δεν έδωσες σημασία να το υπολογίσεις σωστά. Να βλέπω το χαμόγελο που τόσο μου’χει λείψει και να σε ζεστάνω ξανά σε αυτή την αγκαλιά που για σένα φτιάχτηκε εντέλει γαμώτο.

Μα αυτό δεν γίνεται έτσι δεν είναι; Να ωριμάσω και να δεχτώ πρέπει.
Πρέπει ναι, μα έλα και ρώτα με αν θέλω.Έλα εκεί που θα σε περιμένω. Και σήμερα και αύριο και..
Έλα και ρώτα με.


(Visited 1 times, 1 visits today)
4 Comments
  • Reply
    TΣΙΛΦΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
    07/01/2017 at 10:13 pm

    Ιωάννα Χρόνια σου πολλά!!Είναι η μέρα σου σήμερα….
    Γίνεται Ιωάννα μου…γιατί αλλιώς κανένας ανθρωπος δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι ανώτερου του εαυτού του.Το ακούς σκληρό ίσως και έχεις δίκαιο και συμφωνώ μαζί σου….γιατί ξέρω πόσο πονάει…
    Και γίνεται πάντα για καλό και των δύο…πολύ αργότερα το βλέπουμε…το μαθαίνουμε.
    Ο καθένας όμως το ξεπερνά(το αφήνει στην τύχη του για όσο αντέχει)μ ε τον δικό του τρόπο. Πίστεψε με ό λόγος που βρισκόμαστε με κάποιους ανθρώπους είναι η απάντηση στην επιθυμία τη δική μας.Είναι να μάθουμε να αγαπάμε αληθινά…και να μας αγαπήσουν αληθινά….Και δεν θα ήταν δύσκολο αν δεν έβαζε το χεράκι του ο έρωτας….όμορφος,υπέροχος…αλλά αμφισβητίας,εγωιστής και ξερόλας..βάζει τρικλοποδιές…Μεγάλος αγώνας το εγώ και το μαζί δεν χωράνε πουθενά.Μαθαίνουμε με πόνο βέβαια ότι Καλό είναι να αγαπάμε με όλη την καρδιά μας και να δινόμαστε χωρίς όρια….πιο πρίν όμως έπρεπε να αγαπήσουμε ,να υποκλιθούμε και να βγάλουμε και το καπέλο στον γνωστό άγνωστο,σιωπηλό και φοβισμένο εαυτό μας…να τον αγκαλιάσουμε όπως δεν έχει αγκαλιάσει κανείς μέχρι να γειάνει… και να μην ξεχάσουμε ποτέ…οτι η αγάπη που ψάχνουμε είναι μέσα μας και μας ψάχνει και αυτή..
    Το καταπληκτικό είναι ότι ανακαλύπτεις ότι μαθαίνεις αληθινά να αγαπάς…γιατί αποδέχεσαι την επιλογή του….και συνεχίζεις να τον αγαπάς….χωρίς να περιμένεις…

    • Reply
      Ιωάννα
      08/01/2017 at 9:32 am

      Σε ευχαριστώ για τις ευχές Αναστασία. Καλή χρονιά σου εύχομαι, με υγεία και όμορφες, αληθινές στιγμές

  • Reply
    ΜπαβελοςΓεωργιος
    07/01/2017 at 11:07 pm

    Όχι μόνο δύο Χρόνια ολόκληρη ζωή να περάσει ότι δεν κατάφερεις να ζήσεις πάντα θα σε καίει.Ειναι αυτό το ανεκπλήρωτο βλέπεις. Θα προχωρησεις με άλλους δίπλα σου που ίσως να αξίζουν περισσότερο μα πολύ συχνά οι θύμισες θα οδηγούν το βλέμμα σου στο κενο και ότι σου θυμίζει έρωτα θα σου βγάζει δάκρυ

  • Reply
    Ιωάννα
    08/01/2017 at 9:34 am

    έτσι ακριβώς. Καλή χρονιά με υγεία Γεώργιε.

Leave a Reply