Εξομολογησεις

Είναι ευλογία να μπορείς να βλέπεις την ομορφιά των σημαδεμένων ψυχών

Γράφει η Άννα Βήχου

Κουβαλάω μια ευλογία που τόσα χρόνια λογάριαζα κατάρα.
Είμαι τυφλή στο να κοιτώ την σάρκα. Βλέπω μόνο την ψυχή και εκείνη χρωματίζει το περίγραμμα των ανθρώπων. Τόσα χρόνια πέρασαν και το βάρος με γονάτισε.

Όσο περισσότερες πληγές τους χαράκωναν τόσο περισσότερο όμορφοι ήταν στα μάτια μου. Αυτοί οι άνθρωποι όμως είχαν κλείσει . Δεν άφηνε να τους αγγίξει κανένα χάδι. Όμορφες -σαρανταπληγιασμένες -απροσκύνητες.
Λαχταρούσα να τις αγγίξω μα όσο πλησίαζα τόσο φεύγαν μακριά μου. Μ’ έπνιξε η μοναξιά των άυλων η μαύρων ψυχών.
Μου έλεγαν “κοίτα πόσο όμορφο εκείνο το κορίτσι” και δεν έβλεπα τίποτα. Μου ομολογούσανε τον πόθο τους για εκείνον τον όμορφο άντρα κι αντίκριζα ένα τέρας.  Μου έδειχναν μια κοπέλα δήθεν με λύπη για την ασχήμια της κι εγώ θαύμαζα τις ουλές της. Χάθηκα στην κρίση τους.
Προσπάθησα να μπω στο καλούπι τους, να γίνω αποδεκτή. Μάταια . Μόνο οδύνη προκαλούσα μέσα μου.

Πέρασαν χρόνια να καταλάβω τον σκοπό μου και να αλλάξω την καταραμένη μοίρα μου σε ευλογία.
Άρχισα να βλέπω χωρίς να προσπαθώ να αγγίξω. Άρχισα να μένω θεατής στο αίμα. Έγινα ίσκιος να ξεκουραστούν στα καυτά καλοκαίρια τους. Νερό να ξεπλυθούν. Εγινα φεγγάρι να φωτίζει το σκοτάδι τους.
Κι άρχισε σιγά σιγά να μαλακώνει η άγρια φύση τους. Να ημερεύει το δέρμα τους και να με αφήνουν να φροντίζω αργά και σταθερά το μέσα τους.
Έτσι έφτασε κι εκείνος.
Μια άγρια θάλασσα με βουλιαγμένα πολλά σκαριά στην αγκαλιά του. Μαύρη. Χωρίς καμιά στεριά για να ξεπλύνει γύρω του. Με έσκαψε το κύμα του, με παρέσυρε το ρεύμα του. Μ’ έπνιξε χίλιες φορές και μ έσωσε άλλες τόσες.
Πήρε πολλούς χειμώνες για να έρθει η άνοιξη. Χρειάστηκε πολλές θυσίες στον ποσειδώνα για να κατευνάσει την αντάρα του. Ικεσίες στον Αίολο να κλείσει το ταμείο των ανέμων του.
Μέχρι που στάθηκα όρθια μέσα της. Με άφησε να την ταξιδέψω πάνω της και με έλιωσε στα σωθικά της για πάντα.
Το βάρος μου ξεψύχησε καθώς άφησα το σώμα μου ελεύθερο. 
Κι έγινε ο σταυρός μου προσευχή, να μείνω τυφλή για πάντα…
Άννα

  • Bio
  • Latest Posts

About

Πάντα πίστευα οτι δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις που να είναι ικανές να περιγραψουν, ούτε στο ελάχιστο οτι βρισκεται μέσα μας. Ψάχνοντας διέξοδο για να απελευθερωθεί λίγο, να αδειάσει, να ξεκουραστεί η ψυχή μου, άρχισα να γράφω. Να συνδέω λέξεις μήπως και καταφέρω να εκφράσω το μεγαλείο των συναισθημάτων μέσα απο γράμματα. Πράγμα που ακόμα δεν έχω καταφέρει! Και δεν πιστεύω πως θα τα καταφέρω ποτέ. Αυτό με σώζει! Με προκαλεί να συνεχίζω..

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply