Ψυχολογια

Στην τελευταία μου παράσταση, εγώ θα έχω ελευθερωθεί!

Γράφει η Ειρήνη Στέφα

Έμαθα πια και ισορροπώ. Το ξέρω ότι μπορείς και το διακρίνεις. Είναι πασιφανές.
Κινούμαι πια, με μεγαλύτερη άνεση, επάνω στο σχοινί. Πάω-έρχομαι και χαμπάρι δεν παίρνεις, τί κόπο καταβάλλω, για να ισορροπώ.

Βλέπεις μόνο, αυτό που σε βολεύει. Μόνο, αυτό που σε ησυχάζει. Βλέπεις μόνο, αυτό που αντέχεις να δεις. Όλα αυτά τα χρόνια, που μου φωνάζεις “πρόσεχε θα πέσεις”. Δεν σκέφτηκες ποτέ, να έρθεις να με κατεβάσεις. Δεν σκέφτηκες ποτέ, πως ίσως να μην ήθελα, να γίνω ακροβάτης. Ισορροπιστής, όπως αρέσκεσαι να με λες. Ίσως να μην άντεχα. Ίσως να μην μπορούσα.

Γέμισα πληγές. Έχω ματώσει για να ισορροπώ. Γέμισα ρωγμές και κάθε τόσο, νιώθω κενή. Κούφια. Μα Έπρεπε. Για να μάθω να ισορροπώ, έπρεπε να πετάξω, οτι με βάραινε. Δεν γινόταν αλλιώς. Δεν μπορούσα αλλιώς. Και ήμουν αναγκασμένη να μάθω. Όμως μαζί με όλα τα βάρη. Εκεί ψηλά στο σχοινί, που με έβαλες χωρίς να το ζητήσω. Πέταξα και όλα όσα, με κρατούσαν στη γη!

Τα πεταξα όλα να ξέρεις. Και τώρα πια, δεν είμαι ούτε αυτό που ήμουν, τότε που δεν με ήθελες. Μα ούτε αυτό που βλέπεις, τώρα που με καμαρώνεις. Είμαι μόνο, ένας ματωμένος κούφιος ισορροπιστής. Δεν απέχω πολύ από τον κλόουν. Εκείνος βέβαια σε κάνει και γελάς. Εγώ δεν εχω πια, αυτή την ικανότητα. Εγώ σε κάνω μόνο να αναρωτιέσαι.

Πώς στην ευχή κατάφερα να μάθω να ισορροπώ. Μα σου είπα. Δεν έμαθα ακόμα. Ο στόχος δεν ήταν να σταθώ, επάνω στο σχοινί. Ο στόχος ήταν να πέσω, χωρίς να κάνω φασαρία. Χωρίς κανένας, να το καταλάβει. Χωρίς κανένας, να νοιαστεί.

Γι’αυτό με άδειασα. Γιαυτό τα πέταξα όλα, όσα μέσα μου με κόπο κρατούσα. Κι έτσι, όταν πια οι πληγές στα πόδια, γίνουν τέτοιες, που δεν θα μου επιτρέπουν να ισορροπώ. Όταν το αίμα με κάνει να γλυστράω και να χάνω το βήμα μου.

Τότε, θα αφεθώ να ξέρεις. Τότε που το τσίρκο αυτό που μπήκα, χωρίς τη θέλησή μου. Κατεβάσει τέντα και ξεκινήσει για άλλου. Τότε. Στην τελευταία την παράσταση. Εγώ θα αφεθώ. Και πέφτοντας, θα ελευθερωθώ. Γιατί εγώ μάτια μου.

Δεν γεννήθηκα ισορροπιστής. Εγώ γεννήθηκα παλιάτσος. Ήθελα μόνο να γελάς. Και σε παρακαλώ λοιπόν. Στην τελευταία την παράσταση. Όταν όλοι θα κλαίνε, για τον ισορροπιστή. Εσύ καρδιά μου να γελάς, για τον παλιάτσο.

Γιατί εσύ θα ξέρεις πως δεν πέθανα.

Απλά ελευθερώθηκα.

Υ. Γ.

Θα γελάς έτσι; Όταν έρθει εκείνη η ώρα. Που θα έχω τελειώσει με τίς παρατάσεις μου. Τότε στα βαθιά μας γεράματα. Τότε που επιτέλους θα πάω να τον βρω. Θέλω, αν είσαι ακόμα εκεί. Να γελάς.

Γιατί εσύ θα ξέρεις.

Θα ξέρεις πως ελευθερώθηκα.

Ειρήνη

  • Bio
  • Latest Posts

About

Γεννήθηκα και μεγάλωσα καπου στην Αγία Βάρβαρα Δεν θυμάμαι ποτε ξεκίνησα να γράφω.. Παντα χαρτιά μουτζουρωνα. Απο παιδί μεχρι και σήμερα. Το γράψιμο ειναι η πανοπλία κι οχι η ψυχοθεραπεία μου. Δεν ελπίζω πως γράφοντας θα αλλάξω τον κοσμο. Ειμαι ομως βέβαιη πως γράφοντας, δεν θα μπορέσει ο κόσμος να μ´αλλαξει.

(Visited 1 times, 1 visits today)
No Comments

    Leave a Reply