Μαρία Χριστοδούλου, Author at LoveLetters
Loading posts...
Τίποτα πια, μόνο σιωπή, εγωισμός κι ένας λυγμός που ποτέ δεν έγινε δάκρυα.

Τίποτα πια, μόνο σιωπή, εγωισμός κι ένας λυγμός που ποτέ δεν έγινε δάκρυα.

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Ένας λυγμός που καραδοκεί μα ποτέ δεν ξεσπάει, ένα κύμα που κτυπάει τα βράχια μα ποτέ δεν ξεχύνεται, ένα δάκρυ που θολώνει την ματιά μα ποτέ δεν κυλάει. Αυτό είχε μάθει στη ζωή του, αυτός ήταν ο τρόπος που ήξερε να ζει και να βι...
Μην φοβάσαι να χαθείς, είναι ο μόνος τρόπος να σε ξαναβρείς

Μην φοβάσαι να χαθείς, είναι ο μόνος τρόπος να σε ξαναβρείς

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Η ζωή μας παίζει πολλά παιχνίδια και κανένα από αυτά δεν είναι τυχαίο, ούτε μια άσκοπη συγκυρία για χάσιμο χρόνου! Κάθε γνωριμία, κάθε άνθρωπος, κάθε κατάσταση είναι αυτό που ελκύσαμε για να εξελίξουμε αυτό που ονειρευτήκαμε και ...
Τώρα πια, η δανεική σου αγκαλιά, μου περισσεύει αγάπη μου

Τώρα πια, η δανεική σου αγκαλιά, μου περισσεύει αγάπη μου

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Φοβάμαι! Φοβάμαι αλλά δεν κλαίω πια, δεν μιλώ πια και κάθε σκέψη που σε φέρνει στο μυαλό, της αντιστέκομαι και αρνούμαι να της παραδοθώ. Φοβάμαι μήπως ήσουν εσύ ο ένας, πόσο άσχημο θα είναι να είσαι εσύ ο ένας που πλησίασε τόσο ...
Αυτό το κορίτσι, δεν έβαλε ποτέ μυαλό! Όταν έφευγε, δεν έριχνε βλέμμα πίσω της..

Αυτό το κορίτσι, δεν έβαλε ποτέ μυαλό! Όταν έφευγε, δεν έριχνε βλέμμα πίσω της..

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Ρε αυτό το κορίτσι δεν έβαζε με τίποτα μυαλό, κάποιες φορές λύγιζε βέβαια για λίγο αλλά πάλι δεν κατάφερναν να της κλέψουν το όνειρο. Κάποιος θα την χαρακτήριζε ίσως και φαντασιόπληκτη, για μένα όμως ήταν μια ανάσα ελπίδας σε αυτ...
Είχα κάποτε ορκιστεί πως δεν θα συμβιβαστώ. Κι αυτό τον όρκο, τον κράτησα!

Είχα κάποτε ορκιστεί πως δεν θα συμβιβαστώ. Κι αυτό τον όρκο, τον κράτησα!

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Μια φορά θυμάμαι είχα πάρει όρκο πως ο συμβιβασμός δεν θα υπάρξει στη ζωή μου, επαναστάτρια λέει στα δήθεν και στα πρέπει, άνοιγε η κάρδια και έλεγε αλήθειες μεγάλες και όποιος ήταν να μείνει ας έμενε, όποιος φοβόταν ο δρόμος ήτα...
Την δική μου προστάτιδα, την λένε μεγάλη αδερφή!

Την δική μου προστάτιδα, την λένε μεγάλη αδερφή!

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Σαν μικρά δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να παίξουμε με κουκλάκια ή το περίφημο κρυφτό και άλλα τόσα παιχνίδια που μοιράζονται δυο αδερφές. Βλέπεις τα χρόνια διαφοράς που είχαμε δεν μας το επέτρεψαν! Η εφηβεία μας δεν συντονίστ...
Πότε κάναμε την ανθρωπιά μας ντεμοντέ;

Πότε κάναμε την ανθρωπιά μας ντεμοντέ;

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου ‘Ανθρω… ποια; Πού την βρίσκεις πια την ανθρωπιά και τι είναι η ανθρωπιά; Η κοινή λογική λέει πως η ανθρωπιά παράγεται από τους ανθρώπους, μια λέξη που περιγράφει την αγάπη, την συμπόνια, την στοργή. Φαντάζομαι όμως πως σε όλου...
Εγώ με τον έρωτα τελείωσα.. ότι έδωσα, έδωσα και άδειασα.

Εγώ με τον έρωτα τελείωσα.. ότι έδωσα, έδωσα και άδειασα.

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Μην επιμένεις, δε θα σου ανοίξω να μπεις, όσο θες χτύπα, εγώ θα σε αγνοώ γιατί αυτό σου αξίζει! Εσύ με αλλάζεις και είσαι ψεύτικος, για όλα εσύ φταις. Για την λανθάνουσα κρίση μου, για τα μεγάλα μου όνειρα, για την απογοήτευση κ...
Στην χαρά, στην λύπη, στο θυμό, σε όλα μαζί. Αυτό είναι φίλος.

Στην χαρά, στην λύπη, στο θυμό, σε όλα μαζί. Αυτό είναι φίλος.

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που γνωρίζει τόσες πολλές πτυχές του εαυτού μου, αυτή είσαι εσύ! Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που με ξέρει και από την καλή και από την ανάποδη, πάλι εσύ είσαι! Η σχέση μας δεν ήταν εύκολη, μάλλον κάποιος ...
Στα τριάντα (και κάτι) αρχίζεις να απολαμβάνεις τη γυναίκα που γίνεσαι!

Στα τριάντα (και κάτι) αρχίζεις να απολαμβάνεις τη γυναίκα που γίνεσαι!

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Μεγαλώνουμε ε; Αρχίζουν οι πρώτες ρυτίδες να κάνουν την εμφάνιση στο πρόσωπο, αρχίζουν τα πρώτα πειράγματα για την ηλικία. Τριάντα και κάτι λέει. Και όμως αυτός ο αριθμός  που κάποτε και μόνο η σκέψη του με τρόμαζε, τώρα μ...