Loading posts...
Η μονάδα μέτρησης της ζωής δεν είναι ο χρόνος, είναι το πάθος.

Η μονάδα μέτρησης της ζωής δεν είναι ο χρόνος, είναι το πάθος.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Η ζωή είναι πολύ μικρή. Λένε. Εννοούν διαρκεί λίγες μόνον δεκαετίες. Το πολύ δέκα με το ζόρι. Μέχρι να μετρήσεις ως το δέκα, φτου και βγαίνω. Από το παιχνίδι. Εντελώς. Αδικία. Ούτε που προλαβαίνεις καλά-καλά να μάθεις τους κανόν...
Ο έρωτας, θέλει ψυχή, μεγαλείο, αντοχές και δύναμη. Δεν κάνει για όλους..

Ο έρωτας, θέλει ψυχή, μεγαλείο, αντοχές και δύναμη. Δεν κάνει για όλους..

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Τρία προνόμια εδόθησαν από τον Κύριο στο γένος το ανθρώπινο ως δώρο και ως διάκριση ανάμεσα σ' αυτό και στα υπόλοιπα είδη, αυτά που ήσαν επάνω στη γη: η σκέψη, η ομιλία και η δυνατότητα να συνευρεθούν ερωτικά δύο άνθρωποι με μοναδι...
Η αγάπη, δεν συνέβηκε ποτέ αγάπη μου. Μόνον αποδείχτηκε.

Η αγάπη, δεν συνέβηκε ποτέ αγάπη μου. Μόνον αποδείχτηκε.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Η αγάπη δε συνέβηκε ποτέ. Χτίστηκε μόνον. Με χέρια έντιμα και ψυχή δίκαιο κριτή. Και λόγια λιγοστά, καλά ζυγισμένα, ατόφια. Να μη μου πεις ποτέ πια μεγάλες κουβέντες, θα ήταν σαν να ρίχνεις νερό στην άπατη θάλασσα. Σ' ακούω ναι, α...
“Από το Φως ερχόμαστε και στο Φως θα επιστρέψουμε όλοι”, κι εγώ επέστρεψα στο φως.

“Από το Φως ερχόμαστε και στο Φως θα επιστρέψουμε όλοι”, κι εγώ επέστρεψα στο φως.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Εγώ ήμουν, εγώ, που πίστευα πάντοτε πως ο έρωτας κινεί το Σύμπαν ολόκληρο. Εγώ, εδώ, να 'μαι, που αναμετριέμαι άξαφνα με το χάος και τραβώ επιτέλους την οριζόντια, καταληκτική γραμμή λίγο πριν από το τέλος: ιδού το άρθροισμα, το υπόλ...
Το θύμα, είναι πάντοτε ένοχο..

Το θύμα, είναι πάντοτε ένοχο..

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη "Το θύμα είναι πάντοτε ένοχο." Πέντε λέξεις συναρμολογημένες σε μια αιρετική, σχεδόν βλάσφημη πρόταση. Αλλά το θύμα εξ' ορισμού δεν μπορεί να είναι ένοχο. Έχει ήδη υποστεί την αδικία, το διωγμό, την κακοποίηση, ίσως ακόμη και τ...
Αν ήταν να έφερνε ο έρωτας την ευτυχία, οι άνθρωποι θα γίνονταν αθάνατοι.

Αν ήταν να έφερνε ο έρωτας την ευτυχία, οι άνθρωποι θα γίνονταν αθάνατοι.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Αν ήταν να έφερνε ο έρωτας την ευτυχία, οι άνθρωποι θα γίνονταν αθάνατοι. Γι’ αυτό οι θεοί όρισαν από φθόνο, να μην υπάρχουν παρά μόνο ελάχιστες στιγμές ευτυχίας ανάμεσα στους ερωτευμένους, ώστε αργά ή γρήγορα να καταλήγουν σε μια αν...
Ήταν εκείνη η αντοχή σου που τη λένε κι αγάπη μεγάλη, που με εξημέρωσε..

Ήταν εκείνη η αντοχή σου που τη λένε κι αγάπη μεγάλη, που με εξημέρωσε..

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Μελετάω λέξη-λέξη όσα μου είπες χθες. Φέρνω πάλι στη μνήμη μου την απόχρωση που είχε η φωνή σου καθώς μου μιλούσες. Είχες δίκιο σε όλα, αγάπη μου. Μια φωνή με σιγανό παράπονο μέσα μου, ψιθυρίζει πως έχω κι εγώ το δικό μου το δίκιο. Π...
Η προδοσία σε μαθαίνει, πως ο άνθρωπος απ’ όσα δίνει αγαπιέται

Η προδοσία σε μαθαίνει, πως ο άνθρωπος απ’ όσα δίνει αγαπιέται

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Μένω άναυδη μπροστά στις προκλητικές σου λέξεις. Μπροστά στις προδοτικές σου πράξεις. Ίσως πάλι, αν θέλω να είμαι επντιμη, η λέξη "άναυδη", να μην ταιριάζει απολύτως σ' αυτήν την περίσταση. Το ένστικτό μου, πάντα συνεπές, με είχε ...
Διέσχισα τους ωκεανούς του Χρόνου για να σε βρώ..

Διέσχισα τους ωκεανούς του Χρόνου για να σε βρώ..

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Ανασύρω από τη μνήμη μου κρυστάλλινη την εικόνα σου: Εκείνη την πρώτη φορά που διέκρινα τη μορφή σου να με περιμένει εκεί στο παράθυρο, κοιτώντας κάτω το δρόμο με αγωνία. Κι εγώ κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο στην άλλη πλευρά του δρ...
Φίλες στενές, αληθινές, ανυπόφορες και μοναδικές

Φίλες στενές, αληθινές, ανυπόφορες και μοναδικές

- Πάντα σου ήσουν όμορφη κι αγέρωχη συνάμα. Μ' έκανες κι αισθανόμουνα πως ήμουνα λειψή. - Εσύ μιλάς που βάδιζες κι όλοι σε αγαπούσαν; Το σκέρτσο και το νάζι σου μου έριχνε σκιά. - Αχ τι μου λες, τρελάθηκες; Τι δεν καταλαβαίνεις; Δε φτάνει που ήσουν όμορφη, ή...