Loading posts...
Εκεί που το βλέμμα σπάει τη σιωπή, ξεκινάει ο έρωτας..

Εκεί που το βλέμμα σπάει τη σιωπή, ξεκινάει ο έρωτας..

Γράφει ο Γιώργος Ζώσης Φεγγάρι αλλοτινά, εποχή γιορτών γύρω στο 2012, όταν γύριζα από το πατρικό, στη χώρα της Βασίλισσας με στέμμα. Με ένα sac voyage γεμάτο ταπεράκια με μουσακά και λοιπά ελληνικά εδέσματα της μάνας, μπαίνω στο τρένο από το Heathrow για τ...
Τι έμαθα φέτος το καλοκαίρι (μέρος 1ο)

Τι έμαθα φέτος το καλοκαίρι (μέρος 1ο)

Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος Όπου και αν παω βλέπω μπροστά μου φλαμίνγκο. Γιατί; Όχι πέστε μου γιατί. Θα καταλάβω. Είναι πιο αναπαυτικά; Πάει το ροζ με το μαγιό; Δείχνουν καλύτερα στο insta; Ελληνικό καλοκαιράκι. Η εποχή της άδειας και της ανεμελιάς, του ...
Κάθε δοκιμασία, μας κάνει λίγο πιο δυνατούς και πολύ πιο γενναίους

Κάθε δοκιμασία, μας κάνει λίγο πιο δυνατούς και πολύ πιο γενναίους

Γράφει η Μαρίσα Παππά Ακούω φίλους και γνωστούς τριγύρω μου να παραπονιούνται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους και αδυνατούν να λύσουν. Ξέρω πως οι περισσότεροι δίνουν αγώνα επιβίωσης αλλά συγγνώμη κυρίες και κύριοι, ήρθε η ώρα...
Μια βόλτα ακόμα, κι ας είναι και μισή..

Μια βόλτα ακόμα, κι ας είναι και μισή..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Νύχτα παράξενη σε οδηγεί, με ένα φεγγάρι ψεύτικο, καρφιτσωμένο σε έναν χάρτινο ουρανό. Μια τεράστια ρόδα με σπασμένα καθίσματα στέκει ακίνητη, στέκει βουβή στη μέση του παλιού λούνα παρκ. Ο αέρας περνά και μαζί του σκορπάει φαντάσματα γ...
Είχες μια πιθανότητα να ξεφύγεις αλλά το ψέμα μέσα σου, δεν άφησε καμιά επιλογή.

Είχες μια πιθανότητα να ξεφύγεις αλλά το ψέμα μέσα σου, δεν άφησε καμιά επιλογή.

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν στην ζωή και στις καρδιές των ανθρώπων. Όπως οι ελπίδες, οι όρκοι κι οι αγάπες. Δύουν ολοκληρώνοντας την τροχιά τους. Σβήνουν σαν τις φλόγες που τις πνίγει το νερό της αλήθειας. Έτσι κι εσύ, έ...
Τι νόημα έχει να κοιτάς τη θάλασσα αν δεν τολμάς να βουτήξεις μέσα της;

Τι νόημα έχει να κοιτάς τη θάλασσα αν δεν τολμάς να βουτήξεις μέσα της;

Γράφει η Νίκη Ατζέμογλου   Tι ξέρεις εσύ από θάλασσα, αναρωτήθηκε. Αγναντεύοντας την θάλασσα, γαληνεύεις από τους παφλασμούς των κυμάτων που σκάνε το χαμογελάκι τους στα βράχια. Κάθε φορά που θεριεύουν απειλητικά, αναδεύεται η ύπαρξή σου και έρχοντ...
Τελευταία ευχή: Καλή διαμονή εκεί που έφτασες, σούπερ-παππού μας!

Τελευταία ευχή: Καλή διαμονή εκεί που έφτασες, σούπερ-παππού μας!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Πέρασαν σαράντα μέρες από κείνη το δύσκολο πρωινό του Ιούλη που μας άφησες για πάντα. Δεν ξέρω γιατί έχουν καθιερωθεί να διαβάζονται αυτές οι σαράντα μέρες σε ένα μνημόσυνο μαζί με απεριόριστες ευχές για αιώνια μνήμη. Ίσως είναι ο...
Κάποιες συναντήσεις είναι μοιραίες κι από αυτές, δεν γλύτωσε κανείς..

Κάποιες συναντήσεις είναι μοιραίες κι από αυτές, δεν γλύτωσε κανείς..

Γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη Πραγματικά ευτυχισμένη, υπήρξα μόνο μ’ αυτό τον άνθρωπο και δε δίσταζα να του τ’ ομολογώ συχνά. Ήμουν ευτυχισμένη και το δήλωνα σε όλους, εγώ, που δεν είχα εύκολες στο λεξιλόγιό μου τις βαρύγδουπες λέξεις. Ποτέ δε συμβιβαζόμουν...
Σε μια τσάντα σχολική, κρύψαμε κάποτε τα όνειρά μας

Σε μια τσάντα σχολική, κρύψαμε κάποτε τα όνειρά μας

Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Την βρήκα τις προάλλες καθώς αλώνιζα, συντροφιά με την νοσταλγία, στα παλιά μου λημέρια, εκείνα του πατρικού μου, του σπιτιού που φιλοξένησε ορισμένα από τα πιο όμορφα και ζεστά μου χρόνια. Ήταν εκεί, παρατημένη στη γωνιά που κάνε...
Στην επόμενη στροφή, επέλεξε να ζήσεις σε παρακαλώ.

Στην επόμενη στροφή, επέλεξε να ζήσεις σε παρακαλώ.

Γράφει η Μαρίσα Παππά Η περιβολή γνωστή και απαραίτητα χωρίς κράνος, χωρίς το παραμικρό μέτρο ασφάλειας οι περισσότεροι μοναχικοί καβαλάρηδες. Η πόρτα κλείνει και η ανυποψίαστη μητέρα συνεχίζει το πρόγραμμά της στο σπίτι, αγνοώντας που μπορεί να πηγαίνει κ...